Dan ben je zwanger na 3 jaar in de Medische Malle Molen (mijn eerste zwangerschap) en dan ben je dolblij, uitgelaten, supergelukkig! Ja toch? De werkelijkheid is anders… Je bent natuurlijk blij, maar durft het ook zo moeilijk te geloven.

Vertrouwen hebben

Je gaat je van alles afvragen. Nu ineens is het wel gelukt? Terwijl je het bijna had opgegeven. Wat als het misgaat? Wat als er geen hartje te zien is bij de eerste echo? Ik had de mazzel dat we al bij een vroege echo een hartje konden zien én horen. En alle volgende echo’s waren ook prima in orde, dus het vertrouwen in het kindje was er wel. Vertrouwen in mijn lijf daarentegen…

Niet op natuurlijke manier

Ik had al vanaf het vroege begin van de zwangerschap bekkenpijn en bij de 20-weken echo bleek dat de placenta laag lag. Dat kon nog bijtrekken, maar dat gebeurde dus niet, wat betekende dat ik een geplande keizersnede zou krijgen aangezien “de uitgang” geblokkeerd was. Erg gelukkig werd ik daar niet van, komt je droom uit: je wordt mama, kan je kindje niet op de natuurlijke manier geboren worden.

Bloedingen: het genieten is ver te zoeken

Tot overmaat van ramp kreeg ik met 27 weken een eerste bloeding, waarop er meerdere volgden, met lichte weeënactiviteit waardoor ik vanaf dat moment niet meer mocht werken en me absoluut niet teveel meer mocht inspannen. Ik heb tot het einde van mijn zwangerschap in het ziekenhuis, steeds een paar nachtjes tot de bloeding over was, of thuis gezeten. Het genieten is dan ver te zoeken!

Schuldgevoelens

De keizersnede voelde toch ook een beetje als falen, mijn lijf, wat eerst al niet zwanger kon raken, kon ook nog eens niet normaal een kindje op de wereld brengen… En dan de schuldgevoelens waar je jezelf mee plaagt: waarom ben ik niet gelukkig? Ik ben toch zwanger, dat wat ik al jaren dolgraag wil? Stel je niet aan en geniet gewoon! Geen roze wolk voor mij dus…

2e zwangerschap: dit voelt heel anders

En dan nu mijn tweede zwangerschap. In het begin van de zwangerschap twijfel je aan alles: dit voelt hetzelfde als toen, dus het zal wel goed zitten! Maar wacht eens, dit voelt heel anders, is het dan toch mis? Ondanks vele goede echo’s toch steeds tussendoor die twijfel: wat als het de volgende echo mis blijkt te zijn? En heel angstig om weer een verkeerd liggende placenta te hebben.

Ik mag niet klagen!

Gelukkig was de 20-weken echo helemaal goed, dat hielp wel in het meer durven genieten. Helaas deze zwangerschap wel weer vanaf het begin bekkenpijn, maar het went en je past je aan, dus ik mag niet klagen van mezelf…
Alles loopt verder lekker, de 27 weken voorbij zonder bloedingen (de angst bleef toch stiekem) en zelfs gewoon mijn werk kunnen afronden en met 35 weken met verlof gegaan.

Wat, de baby groeit te snel…?

Maar dan: de baby was al die tijd al wat aan de grote kant, maar de gynaecoloog schrikt toch wel van zijn groei. Met 34,5 week schat hij hem al op 40 weken qua groei! En ik heb geen zwangerschapssuiker. Wat moeten we daarmee? Ik moest elke dag maar voor een CTG komen, het zekere voor het onzekere. Alles lijkt prima te gaan met de kleine, maar ja, die groei. Gelukkig na een week goede CTG’s hoeft het nu niet meer elke dag. Nu de volgende echo afwachten en horen wat de gynaecoloog te zeggen heeft. 40 weken zal ik niet halen, dat is zeker.

De roze wolk ver te zoeken

Relaxed zwangerschapsverlof? Nou nee, niet echt. Lichamelijk is het ook letterlijk heel zwaar, dus ik tel eerlijk gezegd wel af. De roze wolk is weer ver te zoeken. Maar ondankbaar voelt het wel, want klagen en het zwaar hebben, dat mag toch niet als je het geluk hebt toch weer zwanger te zijn geraakt?

---