Wonen aan het water

Frans en ik zitten samen op zijn steiger, uitkijkend op het kanaal tussen twee huizenrijen door met de tuinen aan het water. Luie stoelen, kabbelend water, rustig in de straat. Ik een kop espresso, hij een Franse cognac. Hij nipt aan zijn glas. Frans is zeker 10 jaar jonger dan ik. De smaak van de cognac brengt hem terug naar betere tijden. Slikken lukt nu niet meer, alvleesklierkanker heeft hem gesloopt. Een tijdje terug zei hij tegen me, “ik ga niet tot het gaatje, jij helpt me, toch?”. En nu zitten we samen op zijn steiger voor een laatste cognacje. Binnen wacht de rest van het gezin. Het infuusnaaldje heb ik enkele uren geleden al ingebracht. Als voorzorg tegen trillende vingers als het zover is.

Ik ben benieuwd wat ik dadelijk tegenkom is zijn mijmering. Het blijft onzeker en spannend hoe het zal zijn daarna. Ik kan hem geen antwoord geven daarop, hoe graag ik het misschien ook zou willen. Het glaasje is half leeg als hij zegt: “kom op, laten we er werk van maken”. Hij schuifelt met de rollator naar binnen en gaat op de rand van het bed zitten. Het gezin neemt afscheid op een zeer ontroerende manier. Ik staar naar buiten over het water. Dan is het mijn beurt om in actie te komen. De dodelijke stoffen doen doeltreffend hun werk. Geen lijden meer. Als ik het spuitje verwijder blijft het naaldje hinderlijk bloed lekken. Ik haal het eruit en plak een pleister.

Een uurtje later arriveert de GGD arts. Laten we eens gaan kijken zegt hij nadat ik mijn introductie heb gehouden over patiënt Frans. Hij kijkt enige tijd naar Frans en zegt da; “waar is de naald?” Ik zeg op mijn beurt “die heb ik eruit gehaald omdat het bleef bloeden. De GGD arts zegt op zijn beurt dat dat niet mag omdat dit manipuleren met bewijsmateriaal betreft na een overlijden. Ik slik en denk terug aan mijn laatste moment met Frans en het afscheid met zijn gezin. Buiten wordt er door de GGD arts vanuit de luie stoel  gebeld met de officier van justitie. Minuten gaan voorbij terwijl ik van binnen het tafereel aanschouw. Dan staat hij op en loopt het huis in. Geen politie.