Urenlang zit/lig ik met S op de couveuseafdeling. Hij aan de borst (lukt niet), dan aan de fles (lukt ook niet) en vervolgens met een sonde. Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik het fysiek niet op kan brengen, maar dat durf ik niet te zeggen. Verschillende lactatiekundigen glimlachen me bemoedigd toe en zeggen dat vast en zeker snel beter zal gaan.

Geen band

De eerste dagen na de bevalling zijn sowieso heel moeilijk. Het ergste is nog wel dat ik niet echt een band voel met S. Ik vind hem lief, maar heb niet het gevoel dat hij bij mij hoort. Niemand vraagt hoe ik me voel, dus dit zal wel heel raar zijn. De dokters vragen steeds of mijn buikwond pijnlijk is, maar het is mijn hart dat zeer doet. Normaal gesproken, ben ik niet op mijn mondje gevallen, maar ik heb mezelf bij de portier van het ziekenhuis achtergelaten, geloof ik. Uiteindelijk raap ik mijn moed bij elkaar en vertel het R. Hij schrikt zich dood en praat eroverheen. Later heeft hij daar veel spijt van. Voor een nieuwbakken papa is het natuurlijk ook lastig om zoiets te horen.

En dan zitten we ook nog met die vreselijke verbouwing. Vanuit mijn bed kies ik kleuren verf, plinten en vloerbedekking. De schilders ruiken bloed en verhogen de eerder afgesproken prijs met vijftig procent. Gelukkig staat mijn familie paraat, schoppen de bloedzuigers de deur uit en doen het zelf. Wat had ik me mijn kraamtijd anders voorgesteld.

Voor meer verhalen: Dossier HELLP.