De eerste weken was het luier, flesje, slapen. Nu is het luier, fles, hart verscheurend huilen. Inderdaad, onze dochter heeft last van buikkrampjes en verborgen reflux (red.: terugstromen van de maaginhoud).

Verdrietig? Nee. Lastig? Ja.

Halve flessen worden uitgespuugd en de darmen trekken te pas en onpas heel hard samen. Echt sneu. Gek of verdrietig word ik er niet van. Lastig is het wel. Je komt namelijk nergens aan toe. Hoe leuk en fijn het ook is om met je kind op de arm te zitten en te wiegen. Het huishouden, de was, eten en koken moet ook gebeuren.

Draagzak of draagdoek?

Zo kwam ik op het idee om een draagdoek te gaan gebruiken. Nu heb ik de mazzel dat ik van mijn zus -die ook 2 huilbaby’s heeft gehad- een draagzak en draagdoek te leen heb gekregen. Beiden maar eens uitproberen. De draagzak bleek handig voor op de fiets en als je je kind snel mee wil nemen. De draagdoek heeft mijn dochters voorkeur.

Youtube raadplegen

De draagdoek is wel even een gepuzzel. Dus ben ik achter Youtube gedoken om de verschillende draagmethodes maar eens uit te proberen. Naast dat ik enorm gelachen heb om het hoge geitenwollensokken-gehalte dat voorbij komt, vind je er ook een hele hoop bruikbare en handige tips.

Stop. Play. Stop. Play.

Aan de slag dus. Mobiele telefoon met gedownload filmpje van de Front-warp-cross-carry op play. Stop. Play. Dat ging zo een tijdje door. En ja hoor, mijn kind hangt op mijn buik. Het is eigenlijk best wel simpel, het is een handigheidje dat je onder de knie moet krijgen.

Mijn rug vindt het pittig

Wel merk ik in de praktijk dat het behoorlijk zwaar is met een kindje, hoe schattig klein ook. Mijn rug geeft dan ook aan het pittig te vinden. Dus hoe fijn dochter lief het ook vindt, ik draag haar niet langer dan 1 uur in de doek en wissel het af met de wandelwagen. Zo is het huishouden gedaan , blijft mijn rug heel , kom ik aan mijn beweging en is zij gelukkig!