Wanneer vertel je je patiënten of je wel of niet meewerkt aan euthanasie als arts?

Vanuit het artsenperspectief gezien is het probleem wanneer je dit je patiënt vertelt. Vertel je het pas op het moment supreme? Als je patiënt als ernstig aan het lijden is. Of hang je een bord in je spreekkamer waarop staat: ik voer geen euthanasie uit. Of iets van al die opties die tussen deze twee zitten?

Ikzelf ben van mening dat je je standpunt ten opzichte van euthanasie duidelijk kenbaar moet zijn. Indien je niet aan euthanasie mee wilt werken, weet je patiënt dat direct en hoeft er op het moment supreme geen teleurstelling te zijn. Patiënten hebben recht op deze informatie. Zo zijn ze tijdig in staat stappen te kunnen nemen, bijvoorbeeld een andere huisarts zoeken.

Vervangende huisarts bij euthanasie

Theoretisch klinkt dit eenvoudig, praktisch en logisch. Voor een arts die geen euthanasie uitvoert vervanging zoeken. Er bestaat een morele plicht voor een arts om een vervanger te zoeken als je zelf geen euthanasie uitvoert. Maar, daar zit wel een knelpunt. Ik ben nog nooit in mijn hele leven een arts tegengekomen die na dit verzoek zei “oh, dat doe ik er wel even bij”. Euthanasie is een zwaar gebeuren. Het kan draaglijker zijn als je de patiënt al jaren kent en begeleid naar zijn ziekbed. Op het eind er in stappen om er een eind aan te maken als arts is nog veel moeilijker.

Toon medeleven aan collega artsen

Hiermee wil ik aangeven dat artsen die euthanasie niet kunnen of willen uitvoeren het ook heel moeilijk hebben met hun euthanasiewensende patiënten. De last die je meot overdragen is zwaar en kan een groot schuldgevoel oproepen. Aan alle wel uitvoerende artsen dan ook de taak om soepel en meelevend proberen om te gaan met verzoeken van deze artsen.