Grenzen stellen, hoe doe je dat?

post afbeelding

Voor jezelf opkomen, hoe doe je dat? Waarom gaat grenzen stellen zo tegen onze natuur in? En waarom hebben vooral vrouwen er moeite mee? Er zijn vast mooie theorieën over het ‘behaagzieke’ kind in ons, maar dit is geen wetenschappelijk artikel. Daarom wil ik het vooral hebben over het ‘hoe.’ Hoe stel ik die grens en wanneer?

Duidelijk geval van ‘nee’

Er zijn situaties waarin ‘nee’ zeggen vanzelfsprekend is. Zoals toen de dochter van de buurman mij belde op het werk. Zij was een weekje vanuit het buitenland overgekomen om haar vader te bezoeken.
‘Als je straks naar huis gaat, rijd je dan even langs de supermarkt? We hebben zilvervliesrijst nodig en een paar sukadelapjes, maar die kun je beter bij de slager halen.‘
‘Zijn jullie ziek?’ vroeg ik. Haar antwoord zorgde ervoor dat ik acuut in de weerstand schoot: ‘We hebben gewoon een pyjamadagje.‘

Ik ben echt niet beroerd om voor mijn buurtjes een boodschap te halen als ze ziek zijn. Ook nog wel als ze een pyjamadagje hebben en ik toevallig zelf naar de supermarkt moet, maar dit was voor mij over de grens van fatsoen. En net daarom was ‘nee’ zeggen ook makkelijk.

Ego-kwestie

Het wordt lastiger als je chef of een collega binnenkomt met een pot stroop: ‘Jij bent wel iemand die van uitdagingen houdt, iemand die niet snel opgeeft en tot het uiterste gaat.’
Op zo’n moment moet je eigenlijk al op je hoede zijn, want er komt altijd een extra opdracht uit.
In die situaties vind ik het behoorlijk lastig om grenzen te stellen. Niet alleen omdat het om een werksituatie gaat, het is ook een ego-kwestie. Als ik ‘nee’ zeg dan geef ik toe dat ik helemaal niet zo van uitdagingen houd. Dat ik wel opgeef en niet tot het uiterste wil gaan.
En daar zit de valkuil. Kies ik voor het in stand houden van een opgelegd imago of bewaak ik mijn grens?

Strenge douanier

Wat ik uiteindelijk kies, hangt af van de situatie. Hoe leuk vind ik de klus? Moet ik het alleen doen? Hoeveel werk kost het mij? Soms kan een klus zo leuk zijn dat ik de andere twee vragen niet meer stel. Zodoende ben ik zelf de grootste vijand van mijn grenzen. Soms ben ik een strenge douanier, op andere momenten gooi ik de grens open en denk ik: Ich schaf dass.


GD Star Rating
loading...

Gerelateerde Posts

Onze prachtige relaties

Door Mendy van der Linden

Reageer op dit bericht