Met regelmaat schrijf ik een blogje en met redelijk gemak. Na mijn bevalling lijk ik de draad kwijt te zijn. Onmetelijke vermoeidheid speelt mij parten. Inspiratie heb ik totaal niet op het moment. Normaal vormt het verhaal zich al een paar dagen in mijn hoofd en wil het er op een gegeven moment uit. Dan ga ik er even voor zitten en het is zo gepiept. Maar nu…

Mijn humeur is om te schieten

Ik ben moe, onwijs moe! De gebroken nachten van de afgelopen zes maanden eisen hun tol. Mijn geheugen is een vergiet. Mijn woordenschat laat te wensen over – ik heb zeker een minuut blanco naar het scherm zitten staren om deze zin te vormen, nou vraag ik je! – en mijn humeur is vaak om te schieten. Alle energie die ik heb gaat naar de kinderen toe en zelfs die merken dat ik een kort lontje heb. En mijn man? Heb ik ook nog een man? Oh ja! Die arme vent die heeft het moeilijk met me hoor. Gelukkig heeft hij er ook last van, van die vermoeidheid, kan hij lekker terugsnauwen.

We tellen af

Je zou denken dat we wisten wat ons te wachten stond met een baby, we hebben tenslotte al een zoontje van drie. Maar je geheugen doet rare dingen met je, want we waren vergeten dat je zo moe kon zijn. Wat we wel nog weten is dat het met de oudste met 10 maanden beter werd en rond zijn eerste verjaardag waren we weer een beetje mens. Dus we tellen af: zes maanden gehad… Nog vier maanden te gaan? Ik zou graag mezelf weer een beetje terugvinden!

Onwijs genieten

Natuurlijk weet ik: er zijn ergere dingen, er komt een einde aan en ja, uiteindelijk is dit het allemaal waard. Want onwijs genieten van onze twee wondertjes, dat doen we absoluut!