Intuïtie als wapen

post afbeelding

Jaren geleden werd ik in het bos aangesproken door een zwerver. “Hallo, kun je misschien wat kleingeld missen zodat ik iets te eten kan kopen?” Hij zag er inderdaad hongerig uit. Zijn jas viel als een aardappelzak om hem heen. Ik bleef staan, opende mijn tas en daarna mijn portemonnee. “Sorry, ik heb alleen een briefje van vijftig.” De man lachte. “Dan laat maar,” zei hij, “want ik ben niet van plan in het Hilton te gaan eten.”

Ben je wel goed bij je hoofd

Grinnikend liep ik weg. Later kreeg ik van mijn vriend en mijn ouders op mijn kop: “En je was helemaal alleen in het bos? Ben je wel goed bij je hoofd? Wat als hij je had beroofd?” Dat was geen seconde in mij opgekomen. Ik geloofde in de goedheid van mensen of de rechtvaardigheid van het leven.

Beroving en bedreiging

Dat leven moest er eerst keihard tegenaan voordat ik besefte dat altruïsme een rekbaar begrip is. Dat ‘gelijk hebben’ iets anders is dan ‘gelijk krijgen’ en dat het leven vaak rake klappen uitdeelt. Jaren na het voorval met de zwerver, ben ik stukken minder onbevangen. Dat heeft alles te maken met beroving, oplichting en bedreiging. Want niet iedereen die mijn pad kruiste was zo betrouwbaar als de zwerver in het bos.

Intuïtie als wapen

Die ervaringen hebben me gehard, maar niet verzuurd. Ik weiger om toe te geven aan de slechteriken. Het is soms een ware kunst om het kaf van het koren te scheiden. Wanneer ik word aangesproken door een vreemde met een smoezelig uiterlijk, is het lastig om niet meteen mijn oordeel klaar te hebben. Al weet ik ook dat de glad geschoren man in driedelig pak veel gevaarlijker kan zijn. Het enige wapen wat ik heb is mijn intuïtie.

Onderbuikgevoel

Voelhorens zijn bij mij niet aangeboren, maar aangeleerd. Hoewel ze pas laat zijn gaan groeien, worden ze snel sterker. Ze zorgen ervoor dat ik bepaalde mensen op afstand houd. Niet omdat ze per se iets verkeerds hebben gedaan, maar omdat mijn onderbuik mij iets probeert te vertellen.

Buikspreker

Die onmisbare buikspreker heet instinct. Instinct maakte dat ik een dakloze mijn handtas en volle boodschappenkar toevertrouwde toen ik vorig jaar op krukken liep. Hij hielp me naar de auto met mijn boodschappen. Als blijk van dank liet ik hem de euro houden die in het karretje zat. Toen ik de parkeerplaats afreed, sprong hij wild gebarend voor mijn auto. Ik liet het raampje zakken en keek hem vragend aan. Meteen stak hij zijn hand naar me uit, met daarin een muntje van twee euro. “U hebt zich vergist, mevrouw. Dit is echt veel te veel hoor.”

Verklaring van goed gedrag

Het zijn die situaties die ervoor zorgen dat ik niet verzuur. In deze krankzinnige wereld kom je zo nu en dan zwervers tegen met een verklaring van goed gedrag.


GD Star Rating
loading...

Gerelateerde Posts

Volg je hart: laat gevoel voor gaan op verstand

Door monique lutz

Ik had alle Koele Kikkers neer moeten meppen en gewoon 112 moeten bellen!

Door Thiery Thielemans

Reageer op dit bericht