Soms voel ik me ook wel schuldig als ik zit te zuchten en te steunen dat het lang duurt voordat ik zwanger ben. Hoe moet het wel niet zijn voor al die vrouwen die al jaren aan het proberen zijn? Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar dat is. Volgens mij is ook geen relatie daar tegen bestand. Kom ik aan, met mijn tien maanden.

Mijn vriendin C, van begin veertig is zo iemand. De laatste keer dat ik haar met haar vriend zag, straalde het verdriet van hen af. In hun ogen was de verslagenheid te lezen. Het leek wel alsof er een dierbare dood was. Misschien voelt het ook wel zo. Je rouwt om iemand die er nooit geweest is. Het lijkt me dat het je hele doen en laten beïnvloedt. Wat als de een wil stoppen en de ander niet? En stel dat het nooit lukt, hoe kijk je op je oude dag dan terug op je leven?

Kind op bestelling

Achter hun rug om hoor ik mensen zeggen dat mijn vrienden het na al die jaren maar eens moeten loslaten. Dat is natuurlijk heel makkelijk gezegd met een huis vol kinderen. Ongelooflijk hoe ongevoelig sommige(n) (ouders) kunnen zijn. Dat zijn vast dezelfde types, die zeggen dat ze na de zomer zwanger willen zijn, omdat dat goed in de planning past. Een kind op bestelling. En dan lukt het vaak nog ook. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Als journalist zou ik deze vrouwen die ongewild kinderloos zijn graag interviewen, met mooie foto’s van hen erbij. Maar ja, welke krant/tijdschrift zou geïnteresseerd zijn? Nog maar eens goed over nadenken.

Voor meer verhalen: Dossier HELLP.