Het kalmeringspilletje ligt voor me. Zal ik het al nemen? Ineens beginnen de zenuwen op te spelen. Vandaag laat ik mijn beide ogen laseren. Een ingreep van niks en toch…, zou het weleens misgaan?

Buitenaardse kikker

‘Nee,’ garandeert de dokter me later. ‘Er kunnen complicaties optreden, maar die zijn altijd van voorbijgaande aard.’ Enigszins gerustgesteld trek ik mijn blauwe operatieschort aan en volg de dokter. We passeren een rustruimte waar een vrouw zit met plastic oogkappen op. Ze ziet eruit als een buitenaardse kikker. ‘Zo zie jij er straks ook uit,’ zegt de dokter.

Ruimteschip

Achter een schuifdeur bevindt zich de operatiekamer. Mijn eerste gedachte is: ik wil weg. Het lijkt wel een ruimteschip met al die futuristische apparatuur. ‘Stel je niet aan,’ spreekt een stemmetje in mij, ‘had je soms liever verouderde apparatuur gehad?’ In het midden van het ruimteschip staat de operatietafel. Aarzelend ga ik erop liggen.

Pijnloos

Er wordt een verdovende vloeistof in mijn ogen gedruppeld. Het prikt een paar seconden. ‘Hier komen de klemmen,’ zegt de dokter. Hij weet dat ik daar het meest tegenop zie. Daarom ben ik verbaasd dat ik daar helemaal niets van voel. Dat geldt voor de hele ingreep, die is volkomen pijnloos.

Lichtgevende tunnel

Het is zelfs behoorlijk fascinerend. Rode en groene lichtflitsen van de laser. En bij het maken van het kapje kijk ik in een soort lichtgevende tunnel. Ik slik een theatrale opmerking over bijna doodervaring in. Elke handeling die de dokter verricht wordt uitgebreid met mij gedeeld. Ik heb gekozen voor de lasikmethode. Wat dit is: Bij deze methode wordt er een klein kapje gemaakt in het hoornvlies. Dit moet je zien als een soort koelkastdeur die je open en dicht kunt klappen. Dan volgt het laseren en dan wordt het ‘koelkastdeurtje’ weer dichtgeklapt. Het duurt allemaal nog geen kwartier.

Brandende zon

Ook ik zit even later als een lijpe kikker in de rustruimte. Man zit tegenover me. Ik kan zijn blik niet zien, maar hij zit vast te ginnegappen. Na een half uur volgt er nog een controle. Ik krijg verschillende oogdruppels, een grote donkere zonnebril en mag naar huis. De anderhalf uur durende rit naar huis, is het enige moment waarop ik iets ervaar dat je pijn zou kunnen noemen. Een combinatie van de uitgewerkte verdoving en de brandende zon op het glas.

Dit had ik jaren eerder moeten doen

Thuis trek ik de gordijnen dicht en val op de bank in slaap. Een dikke twee uur later word ik wakker, man kijkt tv. Ik zet de zonnebril af en kan de ondertitels lezen. Een paar keer knipper ik met mijn ogen. Slaap ik nog? Nee, ik ben echt wakker en ik kan zien. Ik zie de oogwimpers van mijn man, de snorhaartjes van de kat, de groeven in het parket. Ik kan zien en niet zo’n beetje ook! En net als iedereen die zijn ogen heeft gelaserd, roep ik: ‘Dit had ik jaren eerder moeten doen!’