Schrijven over borstvoeding. Iets wat zo gewoon is, maar ook waar zoveel over te vertellen valt, omdat het ook zo met emotie te maken heeft. Ik neem je graag mee in mijn wereld.

Vragen over borstvoeding: wist ik veel…

Al bijna 30 jaar werk ik met zuigelingen en kinderen bij Jeugdgezondheidszorg Icare. Ik was nog jong toen ik te maken kreeg met zuigelingen, voeding en alles wat erbij hoort. Ook vragen over borstvoeding, maar wist ik veel… Mijn moeder had haar kinderen zelf gevoed. Mijn zus ook, maar dat is alles wat ik wist.

Om zeep geholpen

Ik kom nog uit de tijd (jaren tachtig) dat we op het consultatiebureau voedingsmonsters van de kunstvoeding industrie kwistig mochten uitdelen en ik denk dat ik destijds heel wat borstvoedingsmomenten om zeep heb geholpen. Dat is gelukkig verleden tijd, hoewel de kunstvoeding industrie nog steeds een enorm sterke arm heeft, maar ik ga daar later nog wel eens over schrijven.

Raar woord: lactatiekundige

Via mijn opleiding had ik weinig tot niets over borstvoeding geleerd en dacht dat kunstvoeding even goed was dan moedermelk. Tja… inmiddels weet ik dat daar wel een groot verschil in zit. Maar het onderwerp liet me toch niet los. Omdat ik veel vragen van ouders onbeantwoord moest laten of om mijn eigen onzekerheid weg te poetsen, de verkeerde adviezen gaf zoals: ‘Stop dan maar met de borstvoeding’, ben ik, mede daardoor en omdat ik inmiddels zelf moeder was geworden, de opleiding tot lactatiekundige I.B.C.L.C. aan de hogeschool Utrecht gaan volgen. Eigenlijk een raar woord ‘lactatiekundige’ (overgewaaid uit Amerika), ik noem me liever een specialist op gebied van borstvoeding.

Persoonlijke motivatie

Ik ben moeder van 3 kinderen. Ook bij mij ging de borstvoeding niet vanzelf, mede door moederfactoren of kindfactoren. Mijn oudste kind is geboren na een spoedkeizersnede in verband met stuitligging. Toen ik bijkwam vanuit de narcose, zag ik daar mijn kind liggen die ik graag wilde koesteren en zelf wilde voeden. Dankzij mijn man en een verpleegkundige uit het ziekenhuis, die me super heeft begeleid, is dit gelukt.

Ik wist toen niet wat ik nu weet

Door schade en schande werd ik wijzer. Ik zag toen al hoe belangrijk het is dat iemand je steunt en die in je gelooft! De bevalling had ik dan niet zelf gedaan, maar dit kon ik wel!
Ik heb hem 9 maanden kunnen voeden. Ik wist toen niet wat ik nu weet maar er werd me verteld dat het nu toch wel eens tijd werd voor opvolgmelk. En kwetsbaar als je bent doe je dat dan.

In het diepe gesprongen

Mijn tweede zoon is geboren met het syndroom van Down. Dat was in eerste instantie een schok! Maar en juist daardoor, wilde ik heel graag borstvoeding geven en ben gewoon in het diepe gesprongen. Dit is gelukt door de support van wederom mijn man en een geweldig kraamverzorgende die er ook in geloofde dat het zou lukken!
Hem heb ik meer dan een jaar borstvoeding mogen geven. Het is zo belangrijk geweest voor de hechting. Als we het dan toch over borstvoeding en emoties hebben!

Enkele jaren borstvoeden

Mijn derde kind is een dochter. Bij haar liet ik me niets meer wijsmaken en deed wat ik dacht dat goed was. Ben op mijn eigen gevoel en intuïtie gaan borstvoeden. Ik heb haar enkele jaren mogen voeden.

Gemotiveerd om anderen te ondersteunen

Met mijn verhaal wil ik aangeven dat borstvoeding geven meer is dan alleen het geven van voeding. Ook zoveel meer. Mij heeft het in ieder geval veel gebracht, ik voelde me op en top moeder en vrouw hierdoor, hoewel het zelf voeden niet altijd makkelijk ging, gun ik een ieder dit gevoel. Ik weet dat je eigen ervaringen niet voor anderen gelden maar mijn motivatie om andere ouders te ondersteunen in soms onzekere periodes met name met het zelf voeden, heeft dit wel bevorderd.

---