Was je bevalling een nachtmerrie? Blijf er niet mee rondlopen! Neem jezelf en je ervaringen serieus.

post afbeelding

Traumatische bevalling

Zelfs al vind je zelf – in je hoofd – dat je bevalling oké was, dan nog kan je lichaam daar anders over denken. Hele moeizame, maar ook hele snelle bevallingen kunnen voor een ‘trauma’ zorgen. Het woord trauma vinden veel vrouwen te heftig klinken. Ze vonden hun bevalling ‘moeilijk, lang of naar’, maar om het nou een trauma of traumatisch te noemen, dat vinden ze vaak een stap te ver, want ze hebben er toch een mooie baby voor teruggekregen.

Herkenbaar? Kom in actie!

Medisch en psychologisch gezien is trauma toch het beste woord, want het betekent letterlijk ‘een lichamelijke of psychische wond veroorzaakt door een ongeval, operatie of ingrijpende levensgebeurtenis’, vandaar dat ik in dit artikel het woord ‘trauma’ gebruik. Lees verder en kijk of je jezelf in dit artikel herkent. Als dat zo is, hoop ik van harte dat je niet met dergelijke gedachten en gevoelens rond blijft lopen in de hoop dat het vanzelf wel over zal gaan, maar dat je in actie komt om jezelf te bevrijden van je nare herinneringen.

Jij kunt er niets aan doen…

Jij kunt er niets aan doen dat je een trauma hebt opgelopen tijdens je bevalling. Dat is niet iets waar je bewust voor kiest. Een traumatische gebeurtenis sla je op in je lichaam, alsof de bliksem is ingeslagen. Twee mensen kunnen hetzelfde ongeluk zien gebeuren en de een ervaart het als traumatisch, terwijl de ander er z’n schouders over ophaalt en er nadien niet meer aan terugdenkt.

Ook bij zo’n ongeluk, kun je niet kiezen of je wel of niet geraakt wordt, door die gebeurtenis. Je lichaam bepaalt als het ware voor jou of de herinnering wel/niet heel levendig wordt opgeslagen met bijbehorende gedachtes en gevoelens/emoties. Bij een trauma is er meestal sprake van een specifiek beeld dat je als het ware stil kunt zetten, zoals bij een DVD. Bij dat beeld zijn een negatieve gedachte over jezelf en een negatieve emotie gekoppeld.

…Behalve je trauma verwerken

Je kunt er dus niets aan doen, maar je kunt jezelf wel helpen om je nare bevallingservaring te verwerken.

Post Traumatische Stress Stoornis

Wanneer je negatieve gevoelens en gedachten over je bevalling langer dan een maand aanhouden, dan kan er sprake zijn van een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS). In Nederland wordt bij ongeveer 6000 vrouwen per jaar zo’n PTSS ten gevolge van hun bevalling vastgesteld, maar verwacht wordt dat het werkelijke aantal vele malen hoger ligt, omdat maar een deel van de vrouwen hun klachten bespreekt met de huisarts/verloskundige/gynaecoloog.

Veel vrouwen kiezen er voor om pijnlijke herinneringen weg te stoppen en te proberen om niet meer aan hun bevalling te denken. Dat lukt de meeste van die vrouwen best goed, totdat ze opnieuw zwanger zijn en weer moeten gaan bevallen.

Maar het wegdrukken van negatieve emoties, gaat vaak ook gepaard met het wegdrukken van positieve emoties. De geest vlakt af, om zichzelf pijnlijke herinneringen te besparen. Wanneer je twijfelt, ga naar je huisarts en leg hem/haar voor waar je precies last van hebt.

Eventueel kun je dit artikel meenemen, want niet alle huisartsen/verloskundigen/gynaecologen weten dat een traumatische bevalling tot PTSS-symptomen kan leiden.

Kenmerken van een Post Traumatische Stress Stoornis

De kenmerken van zo’n Post Traumatische Stress Stoornis zijn:

  • Herbeleving
    Nachtmerries of flashbacks over de bevalling die plotseling optreden en niet tegen te houden zijn, bijvoorbeeld als je iemand anders haar bevallingsverhaal hoort vertellen, of wanneer je voor een ziekenbezoek het ziekenhuis inloopt waar je bevallen bent, maar ook zonder aanwijsbare reden kun je plotseling overvallen worden door herinneringen aan je heftige bevalling.
  • Vermijding
    Je wilt je bevallingsfoto’s niet meer zien, je wil niet over je bevalling praten, je stopt je gedachten en gevoelens als het ware in een kluis met een stevige deur ervoor. Opgeruimd staat netjes en zolang je niet opnieuw zwanger wordt en weer moet gaan bevallen, werkt dit vermijden ‘prima’.
  • Verhoogde staat van paraatheid
    Je bent nooit helemaal ontspannen, waardoor je concentratieproblemen kunt krijgen, sneller prikkelbaar bent en uit je slof schiet, je (constant) opgejaagd kunt voelen, of emotioneler reageert dan je van jezelf gewend bent.

 

Waarbij deze symptomen geregeld optreden en het meer dan een maand geleden is dat de ingrijpende gebeurtenis plaats heeft gevonden.

Radeloos, paniek, angst… Gevoelens die een bevalling kan oproepen

Gevoelens die veel vrouwen omschrijven als ze aan hun moeilijke, nare bevalling terugdenken zijn: Machteloos, hulpeloos, radeloos, hopeloos (kortom er iets iets ‘…loos’), schuldgevoel, gefaald hebben als vrouw, paniek, angst om dood te gaan, bang dat de baby dood zou gaan, geen vertrouwen in de hulpverleners, té veel pijn (ik ga kapot), eenzaamheid, verdriet.

Wanneer je bevallingsverhaal van je afschrijven niet werkt

Wanneer het opschrijven en voorlezen van je bevallingsverhaal – zoals beschreven in mijn vorige artikel – onvoldoende hebben geholpen, dan kun je overwegen om een EMDR-therapeut bij jou in de buurt te zoeken.

Bezoek een EMDR-therapeut – specialist in verwerken traumatische gebeurtenissen

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) is wetenschappelijk de meest aangewezen methode om traumatische gebeurtenissen te verwerken.

Door EMDR blijft wel je herinnering aan je bevalling bestaan, maar de angst – die er voor jou bij is gaan horen – verdwijnt.

Terwijl je de herinnering aan het naarste beeld oproept (de DVD van je bevalling ‘stil’ zet op het voor jou vervelendste moment) beweegt de therapeut met zijn/haar vingers voor je neus heen en weer. Jij volgt met je ogen de vingers van de therapeut. Het kost je hersenen gek genoeg moeite om zo iets simpels als het volgen van vingers te doen. En je hersenen kunnen niet teveel dingen tegelijk doen.

Dus krijgt de nieuwe opdracht om de vingers te volgen ‘voorrang’ boven de al bestaande nare herinnering. Die herinnering vervaagt daardoor, de emoties en gedachten verdwijnen naar de achtergrond.

EMDR betekent focus, geen hocus-pocus

Vrouwen beschrijven vaak ook letterlijk dat de beelden wazig of kleiner worden, of verdwijnen. Er is niks hocus-pocus aan, het heeft niets met hypnose te maken, maar alles met de gelijktijdige belasting van je hersenen met 2 taken tegelijk, waarbij de ene taak (de opdracht om de vingers van de EMDR-therapeut te volgen) voorrang krijgt.

EMDR is inmiddels therapie nummer 1 voor traumaverwerking

Heel simpel en misschien om die reden heeft het lang geduurd voordat de reguliere geestelijke gezondheidszorg deze vorm van therapie omarmde. Inmiddels is het de nummer 1 therapie voor alle soorten traumaverwerking, van oorlogsslachtoffers tot veteranen, van brandweerlieden tot misbruikslachtoffers.

Alleen naar EMDR als therapie om nare bevallingen te verwerken is nog onvoldoende onderzoek gedaan, waarschijnlijk deels omdat vrouwen niet laten merken hoe groot de rol is die de nare bevallingservaring speelt in hun leven.

Blijf er niet mee rondlopen!

Vandaar dit artikel om daar verandering in te brengen. In april 2013 stond in Psychologie Magazine een artikel over dit onderwerp, waarin ik – samen met gynaecologe i.o. Claire Stramrood – werd geïnterviewd over PTSS en EMDR. Daarop kreeg ik een reactie van een lezeres die 18 jaar geleden bevallen is. Pas door dit artikel realiseerde zij zich dat ze al die jaren heeft geleden onder haar traumatische bevalervaring. Ze heeft hierna nooit meer een kind gekregen, want ze durfde een nieuwe zwangerschap en bevalling niet aan. Ze was extreem prikkelbaar in de eerste jaren na de geboorte van haar kind. Ze zat naar eigen zeggen overal ‘bovenop’ en was overbezorgd. Ze herkende haarzelf niet in die eerste jaren, kon totaal niet relativeren en was regelmatig een emotioneel wrak.

Achteraf concludeert ze nu dat haar bevallingservaring en de emotionele gevolgen in de jaren daarna waarschijnlijk heeft bijgedragen aan haar scheiding jaren later en de moeizame relatie met haar zoon. Nu – 18 jaar later – heeft ze besloten om alsnog haar ervaringen te gaan verwerken met behulp van EMDR.

Op zoek naar evenwicht als moeder?

In mijn boek ‘Perfecte moeders bestaan niet’ (zie www.perfectemoedersbestaanniet.nl) vertellen vrouwen wat hen geholpen heeft om een nieuw evenwicht te vinden in hun leven als moeder. Deze verhalen kunnen jou als moeder helpen om prettig terug te kijken op jouw zwangerschap en te genieten van je kind.


GD Star Rating
loading...

Gerelateerde Posts

Masturberen in bijzijn van je partner. Doe jij dat?

Door Astrid Kremers

Steun bij stoppen met roken als je zwanger bent

Door Denise Hilhorst

Na HELLP syndroom nog jaren concentratieproblemen

Door Gast Blogger

Dilemma: slaan of geslagen worden

Door Verena Germeraad

Reageer op dit bericht

  1. Beste,
    fantastisch dat jullie informatie geven over dit onderwerp. Lezers die verder willen lezen kunnen terecht op de site van stichting bevallingstrauma. Wij zijn tevens op zoek naar ervaringsdeskundigen die hun verhaal willen delen met andere vrouwen.

    Stichting Bevallingstrauma 20-01-2016 17:07
  2. Zelf heb ik PTSS na bevalling opgelopen…er werd een ingreep gedaan waarvoor ik geen toestemming heb gegeven en ik raakte helemaal in paniek en was in de war…het is toch mijn lichaam!! Bizar…hopelijk zullen verloskundigen en hulpdiensten beter geïnformeerd over hoe zij trauma kunnen voorkomen…

    Uiteindelijk ben ik via http://stichtingbevallingstrauma.nl/traumatische-bevalling-verwerken/ aan een EMDR therapeut gekomen. Ik ben nog steeds in behandeling, eens in de zoveel weken, maar het gaat stukken beter. Hou vol en zoek hulp, lieve lotgenoten!

    Suzanne 12-03-2016 12:38
  3. Ik denk dat ik dit ook heb. Mijn eerste bevalling was een spontane vroeggeboorte bij 34.5 weken. Alle toeters en bellen erbij op de couveuse afd.
    2 de bevalling was verdenking van zwangerschapsvergiftiging. Controle in t zkh. Daar heeft de gynacoloog inwendig onderzoek gedaan wat zo veel pijn deed!!! Ik heb geroepen dat hij zijn hand uit mij moest halen. Ik denk dat hij mij gestript heeft. Zonder toestemming!! S middags begon dan ook mijn bevalling thuis. Naar t zkh gegaan. Na vliezenbreken had ik meconium in t vruchtwater. Over gedragen aan de gynacoloog. Uiteindelijk wilde mijn kindje er niet uit. Heel erg vaak inwendige begeleiding met vingers en handen gehad van de gynacoloog, uiteindelijk een flinke knip van 5 cm en een zuignap. Na 1 week scheurde mijn knip weer open, doordat ik uit een reflex mijn oudste dochtertje oppakte bij vallen. Een flink dik litteken eraan overgehouden. Volgens gynacoloog ziet alles er normaal uit. Ik kan echter niet meer genieten van sex. Het is nu 15 mnd geleden en ik heb sindsdien nog maar 1x pijnloos kunnen vrijen.
    Dit is heel erg frustrerend

    Corina 02-08-2016 19:58
  4. Lieve allemaal, ik ben Sharon en ben 32 jaar.
    Ik ben normaal helemaal niet van het reageren, maar ik herkende dit stukje zo goed.
    Hier mijn ervaring: ik was 28 toen ik van mijn 2 zoontje inverwachting was, het werd een stuit bevalling, keizersnee was niet nodig volgens de dokters, draaien lukte eveneens niet. Ik werd ingeleid met 41wk.en en 2 dagen smorgens moest ik om 7.00 aanwezig zijn, de hele dag in de weeën gelegen tot 12.00 snachts! Godzijdank ik mocht gaan slapen, de volgende dag zijn toch mijn vliezen gebroken, na een lange vergadering: start bevalling dag 2: 8.30 start en om 12.15 uur een knappe jonge zoon de bevalling was hels op het laatst was er paniek, Huub was er namelijk al een flinke tijd uit met eerst zijn billen toen zijn benen armen alleen het hoofdje werd maar niet geboren, dat beeld werd mijn trauma verwerkingsbeeld! Met veel bloed verlies en een kindje dat niet ademende bleef ik achter in de verloskamer! Uiteindelijk is alles goed gekomen gelukkig.
    Toch heb ik het niet willen voelen ik heb het weg gestopt ik wilde geen ptss! Ik wilde het niet.
    Ik snapte ook niet waarom mij het overkwam, ik was altijd een vrolijke spontane meid. Nooit een ochtend humeur,
    En ik Veranderde steeds meer. Overbezorgd, paniekaanvallen,angst voor water.
    Ik wist dat er iets mis was, Maar na een tijdje wegstoppen denk je dat het bij je hoort!
    Nu 4 jaar later, inmiddels 8 mnd.den thuis (burn-out) weet ik na heel wat therapiesessies(1,5 haar) wat mijn grootste fout is geweest in de afgelopen 4 jaar namelijk: het niet luisteren naar mijn lichaam”
    Ik sta op dit moment in het szh voor mijn 2 try-out om te kijken of mijn tauma verwerkt is!
    Mijn verhaal is eentje uit duizenden natuurlijk, maar echt je word zovele malen gelukkiger als je wel naar je lichaam luisterd, en je schamen doe je nooit weer want ” wat ben je sterk” liefs Sharon

    Sharon 29-08-2016 08:56
  5. Hallo Ben 30 jaar al in middels moeder van 2 kinderen dochter van 3 en een zoon van 1 . Na lezen van deze stuk . Ga ik na 3 jaar toch hulp zoeken . Om een lang verhaal kort te maken. Mei 2013 wou ik een thuis bevalling maar ze zagen onlasting in de vruchtwater moest door naar het ziekenhuis. Ik was uitgeput en mocht geen medicatie. Ze kwam vast te zitten ze hebben vacuümpomp geprobeerd en nog verder in geknipt nog geen resultaat . Bij haar 4 keer prikken in haar hoofd voor haar zuurstof . Toen kwam 8 personen binnen die draaide me om . De kinderarts heeft zijn hand naar binnen gebracht om haar er uit te halen. Na 33 uur weeën wert ze weg gebracht naar intensive care . Ze had een bloeding in het hoofdje , vocht ophoping, sleutel been gebroken. Ik mocht haar na 4 dagen mee naar huis .ze heeft bed en mocht pas na een maand met haar knuffelen , wassen , kraambezoek. Veel gemist . Heb een ontsteking gehad aan de knip en blijvend last . Bij de tweede heb ik een keizersnede gehad.mijn zoontje had koemelkallergie daar kwamen ze pas achter na 6 maand .hier kon ik soms wel en soms niet van genieten omdat ie ziek was veel huilden van de buikpijn .volgens de huisarts markeerde hij niks en zij het is een huilbaby . Bij bioresonantie therapie kam allergie uit .Na 7 maand kon ik pas echt genieten . Hij werd vrolijk en geen pijn meer .Nou is een vriendin bevallen van de eerst en alles in een keer goed gegaan en ik zie dat ik veel dingen gemist hebt met de eerste en de tweede . Kom er nu achter dat ik de verdriet weg ‘s gestopt hebt . Nou kan ik dagen huilen . Het is te pijndelijk om bij haar langs te gaan . Heb deze ervaring nooit gedeeld of over gepraat . Een partner die alleen maar voor uit kijkt , weinig praten over de gevoel en wat gebeurt is .

    Anoniem 09-11-2016 07:44
  6. Goeden avond
    Ik ben in 1985 bevallen van mijn dochter via een vacuumverlossing, het is een hele nare bevalling geweest omdat ik tijdens de persweeen een roesje kreeg en naar de OK gereden werd en onderweg daar naar toe mijn persweeen moest ‘wegzuchten’pff
    Ik had het gevoel dat ik doodging en was volledig in paniek, toen ik uit de narcose kwam lag ik op een kamertje en mijn dochter lag naast mij in een couveusewiegje omdat zij te klein was ( 2490 gram)
    Nadat ik thuiskwam mrt mijn dochter ben ik in een Psychose geraakt.ik was bang voor mijn dochter en was de weg helemaal kwijt.
    Ik ben na 8,maanden in een psycho sociaal centrum opgenomen. .ik wist zelf nog steeds niet wat mij nu mankeerde

    gemma 11-01-2017 21:37

Reacties zijn gesloten.