Wat doen we met onze demente vader?

post afbeelding

Toen mijn vader me een jaar of vijf geleden, toen hij in 1 week tijd een paar afspraken was vergeten, vertwijfeld vroeg of hij dement zou worden, stelde ik hem sussend gerust. Volgens mij mocht hij op zijn tachtigste best wat vergeten, zeker nu hij net weduwnaar was. Verdriet vraagt ook zijn prijs.

Helaas bleek mijn geruststelling een loze opmerking. Sinds een jaar is de diagnose officieel: mijn vader is dement.

Onzichtbaar verlies

Gelukkig waren we er vroeg bij. Samen met mijn broers hebben we alle beschikbare begeleiding en ondersteuning ingezet. Zoals huishoudelijke hulp (zodat iemand wekelijks een oogje in het zeil houdt), deel- en regiotaxi (zodat hij nog gezellig op bezoek kan bij de (klein)kinderen), 2 x per week een avondmaaltijd met leeftijdgenoten in het verzorgingstehuis/wijkcentrum, de buren voorzien van een huissleutel. Met ons drieën bezoeken we pa met vaste regelmaat; bezoekjes die we op de kalender schrijven. Zodat als pa me zegt dat hij Claus ook al in geen tijden heeft gezien, ik weet dat zijn geheugen hem parten speelt.
Zelf zegt pa dat het allemaal goed gaat – en dat gaat het ook. Hij is meestal goedgeluimd, gaat zijn gangetje en als hij het even niet meer weet, belt hij mijn broer of mij voor uitleg. Het verlies lijkt nog onzichtbaar. Hij is nog steeds de vader die ik kende.

Afstand nemen

Is het de herfst, de leeftijd of de dementie dat mijn vader de laatste weken tekenen vertoont van afscheid nemen? Fietsen hoeft niet meer, de auto is de deur al uit, de zolder is al leeg gehaald, steeds meer spullen uit het ouderlijk huis staan bij mij of mijn broers. ‘Ik heb ze toch niet meer nodig,’ zegt pa, als hij me een nog nieuwe set pannen meegeeft. ‘En neem het zondagse servies ook meteen mee.’

Kan ik de angst wegnemen?

Ik vind het moeilijk. Hij is vaker wel dan niet helder en ik voel in zijn heldere momenten de angst doorkomen. De angst dat het straks allemaal diffuus en wazig is. De angst voor de ontluistering. De angst de kinderen niet meer te (her)kennen. De angst weggestopt te worden in een verpleeghuis, waar mensen die hem niet kennen, bepalen hoe zijn dag er uit ziet. En die angst kan ik niet wegnemen. Of kan ik dat wel? Moeten wij als kinderen aan pa beloven dat we hem in huis nemen en 24-uurs zorg regelen op het moment dat dat nodig is. Zodat er altijd een vertrouwd iemand in zijn omgeving is, die kan vertellen wie pa is en wat hem blij of tevreden maakt. En kunnen we deze belofte waarmaken? Zijn wij in staat om zo wat van zijn angst weg te nemen? En waarom is het dan zo moeilijk om te besluiten dat we dat doen?

Natuurlijk, we hebben allen ons eigen leven. Maar wat dan nog?


GD Star Rating
loading...

Gerelateerde Posts

Uitgezaaide borstkanker: mix van angst, frustratie en veerkracht

Door Femke van Rossum (1973 - 2016)

Angst voor ‘de knip’ tijdens bevalling

Door Alec Malmberg

Reageer op dit bericht